Kultura literacka Japonii, część II

Kultura literacka Japonii, część II

dr Agnieszka Żuławska-Umeda

Literatura współczesna

Jest to kontynuacja poprzedniego wykładu z literatury klasycznej, dla której jako cezurę można traktować czas otwierania się Japonii na świat Zachodu po Restauracji Meiji (od 1868 roku). Można także przyjąć, iż ten czas zachłannego przyjmowania literatury obcej jeszcze trwa – i to (bez wartościowania) - zamierzam wyraźnie pokazać. Tu jednak musimy sobie uświadomić (jak to widać w dawnych dziejach Japonii) stałe dążenie Mieszkańców tego kraju do przetwarzania obcego na swoją własną kulturę, według własnej wrażliwości estetycznej.

I odwrotnie – dostrzec wysiłek Japończyków, wyraźny szczególnie w ostatnich dekadach – ku propagowaniu i nauczaniu na całym świecie hermetycznych dotąd dziedzin kultury, a w tym także trudnych gatunków literackich – prozy, poezji, teatru, filmu, kaligrafii, malarstwa. (To ostatnie trudno w tradycji japońskiej i chińskiej oddzielić od literatury). Ilustracją do wykładów będzie lektura tekstów i fragmenty filmów, które będziemy starali się rozważać właśnie w świetle „szczęśliwego” przepływu kultur pod wieloma względami niezwykle od siebie odległych.